«تا شقايق هست زندگي بايد کرد»

...زندگي زيباست...

وقتي اشکي توي چشمات حلقه ميزنه و با اون نگاه آينه اي فرياد ميزني که کاش ..........
 زندگي قشنگه وقتي هر کاري مي کني او نگاه پر از شيشه رو نمي توني بشکني چون مي خواد حرف بزنه مي خواد با اون برق خيره کننده مثل الماسش بگه که از کجا اومده از دل يه نگاه آسموني از يه ديدارآسموني ازيه عادت پاک واز احساسي که نمتونستي هرگز نمتونستي تو نطفه خفه اش کني!!!!!!..نه نميشه! زندگي، روزگار وسرنوشت حرف اول و آخررو ميزنن...شايد دلم مي خواست که مي تونستم ولي اگر ميتونستيم مانع تولد يه نگاه و يه ديدار بشيم ...
اونوقت ديگه چشمها ونگاههاي شيشه اي فرياد نمي زدن...صداي گرمشون و ودنيا آينه اي درونشون ديگه خيره کننده نبود...ديگه رعد وبرق پاک يه نگاه ابري خبر از باروني که صحراي دل رو سيراب ميکنه و از همه دلتنگي ها وغصه ها رها، دلخوشي نميشد!...آره بايد بارون بباره تا يه صحراي خشک وبرهوت بشه يه دشت رويايي....ولي بازم به اين فکر ميکنم که تحملش چه سخت ميشه اگه مجبور باشي قبول کني  که خاک اين صحرا هيچ حاصلي نداره...