لئوناردو داوينچي هنگام كشيدن تابلوي شام آخر دوچار مشكل بزرگي شد : مي بايست نيكي را به شكل عيسي و بدي را به شكل يهودا،از ياران مسيح كه هنگام شام تصميم گرفت به او خيانت كند ، تصوير مي كرد.كار را نميه تمام رها كرد تا مدل آرمانيش را پيدا كند
روزي در يك مراسمي ، تصوير كامل مسيح را در چهره يكي از آن جوانان آن مراسم يافت
جوان را به كارگاهش دعوت كرد و از چهره اش اتودها و طرح هايي برداشت
سه سال گذشت .تابلوي شام آخر تقريبا تمام شده بود ؛ اما داوينچي هنوز براي يهودا مدل مناسبي پيدا نكرده بود .
كاردينال مسئول كليسا كم كم به او فشار مي آورد كه نقاشي ديواري را زودتر تمام كند .
نقاش پس از روزها جستجو ، جوان شكسته و ژنده پوشي و مستي را در جوي آبي يافت . به زحمت از دستيارانش خواست او را تا كليسا بياورند ،
چون ديگر فرصتي براي طرح برداشتن نداشت .
گدا كه درست نمي فهميد چه خبر است ،به كليسا آوردند : دستياران سراپا نگه اش داشتند و در همان وضع ،داوينچي از خطوط بي تقوايي،
گناه و خودپرستي كه به خوبي بر آن چهره نقش بسته بود نسخه برداري كرد .
وقتي كارش تمام شد ،گدا ، كه ديگر مستي كمي از سرش پريده بود ، چشم هايش را باز كرد و نقاشي پيش رويش را ديد و با آميزه اي از شگفتي
و اندوه گفت :«من اين تابلو را قبلا ديده ام !»
داوينچي با تعجب پرسيد : «كي!»
ـ سه سال قبل ، پيش از آنكه همه چيزم  را از دست بدهم .موقعي كه در يك يك گروه آواز مي خواندم ،
زندگي پر رويايي داشتم و هنرمندي از من دعوت كرد تا مدل نقاشي چهره عيسي شوم !!!!!

برگرفته از كتاب «شيطان و دوشيزه پريم »،پائولو كوئيلو

شايد اين داستان براي بعضي از شما دوستان تكرار باشه و اونو بارها خوانده باشيد
چيزي كه اين داستانو زيبا مي كنه و لذت دوباره خوندنشو اينكه نتيجه از اونو بنويسيد
نتيجه شما ازاين  داستان چي مي تونه باشه ؟