پسر بچه اي بود كه اخلاق خوبي نداشت . پدرش جعبه اي  ميخ به او داد و گفت هر بار كه عصباني مي شوي بايد يك ميخ به ديوار بكوبي.
روز اول ،پسر بچه 37 ميخ به ديوار كوبيد . طي چند هفته بعد ، همان طور كه ياد مي گرفت چگونه عصبانيتش را كنترل كند ،تعداد ميخ هاي كوبيده شده
به ديوار كمتر مي شد . او فهميد كه كنترل عصبانيتش آسان تر از كوبيدن ميخ ها بر ديوار است ....
بالاخره روزي رسيد كه پسر بچه عصباني نمي شد .او اين مسئله را به پدرش گفت و پدر نيز پيشنهاد داد هر بار كه مي تواند عصبانيتش را كنترول كند،
يك از ميخ ها را از ديوار بيرون اورد .روزها گذشت و پسر بچه بالاخره توانست به پدرش بگويد كه تمام ميخ ها را از ديوار بيرون آورده است .
پدر دست پسر بچه را گرفت و به كنار ديوار برد و گفت .«پسرم! تو كار خوبي انجام دادي و توانسيت  بر خشم پيروز شوي. اما به سوراخ هاي ديوار نگاه كن .
ديوار مثل گذشته اش  نميشود . وقتي تو در هنگام عصبانيت  حرف هايي مي زني ، آن حرف ها هم چنين آثاري به جاي ميگذارند.
تو مي تواني  چاقويي در دل انساني فرو كني و آن را بيرون آوري. اما هزاران باز عذر خواهي هم فايده ندارد ؛ آن زخم سر جايش است . زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناك است