لئوناردو داوينچي هنگام كشيدن تابلوي شام آخر دوچار مشكل بزرگي شد : مي بايست نيكي را به شكل عيسي و بدي را به شكل يهودا،از ياران مسيح كه هنگام شام تصميم گرفت به او خيانت كند ، تصوير مي كرد.كار را نميه تمام رها كرد تا مدل آرمانيش را پيدا كند
روزي در يك مراسمي ، تصوير كامل مسيح را در چهره يكي از آن جوانان آن مراسم يافت
جوان را به كارگاهش دعوت كرد و از چهره اش اتودها و طرح هايي برداشت
سه سال گذشت .تابلوي شام آخر تقريبا تمام شده بود ؛ اما داوينچي هنوز براي يهودا مدل مناسبي پيدا نكرده بود .
كاردينال مسئول كليسا كم كم به او فشار مي آورد كه نقاشي ديواري را زودتر تمام كند .
نقاش پس از روزها جستجو ، جوان شكسته و ژنده پوشي و مستي را در جوي آبي يافت . به زحمت از دستيارانش خواست او را تا كليسا بياورند ،
چون ديگر فرصتي براي طرح برداشتن نداشت .
گدا كه درست نمي فهميد چه خبر است ،به كليسا آوردند : دستياران سراپا نگه اش داشتند و در همان وضع ،داوينچي از خطوط بي تقوايي،
گناه و خودپرستي كه به خوبي بر آن چهره نقش بسته بود نسخه برداري كرد .
وقتي كارش تمام شد ،گدا ، كه ديگر مستي كمي از سرش پريده بود ، چشم هايش را باز كرد و نقاشي پيش رويش را ديد و با آميزه اي از شگفتي
و اندوه گفت :«من اين تابلو را قبلا ديده ام !»
داوينچي با تعجب پرسيد : «كي!»
ـ سه سال قبل ، پيش از آنكه همه چيزم  را از دست بدهم .موقعي كه در يك يك گروه آواز مي خواندم ،
زندگي پر رويايي داشتم و هنرمندي از من دعوت كرد تا مدل نقاشي چهره عيسي شوم !!!!!

برگرفته از كتاب «شيطان و دوشيزه پريم »،پائولو كوئيلو

شايد اين داستان براي بعضي از شما دوستان تكرار باشه و اونو بارها خوانده باشيد
چيزي كه اين داستانو زيبا مي كنه و لذت دوباره خوندنشو اينكه نتيجه از اونو بنويسيد
نتيجه شما ازاين  داستان چي مي تونه باشه ؟

روز قسمت شد . خدا هستي را قسمت  مي كرد .خدا  گفت  : چيزي از من بخواهيد . هر چه كه باشد شما را خواهم داد . سهم تان را از هستي طلب كنيد زيرا خدا بسيار بخشنده است .
هر كه آمد چيزي خواست . يكي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي دويدن .يكي جثه اي بزرگ  خواست و آن يكي چشماني تيز. يكي دريا را انتخاب كردو يكي آسمان را .
در اين ميان كرمي كوچك جلو آمد و به خدا گفت : من چيز زيادي از اين هستي نمي خواهم . نه چشماني تيز و نه جثه اي بزرگ.
نه بالي و نه پايي، نه آسمان  نه دريا . تنها كمي از خودت ،تنها كمي از نور خود را به من بده .
و خدا كمي نور به او داد.
نام او كرم شب تاب شد .
خدا گفت  : آنكه نوري با خود دارد بزرگ است ، حتي اگر به قدر ذره اي باشد . تو حالا همان خورشيدي كه گاهي زير برگي كوچك پنهان مي شوي.
و رو به ديگران گفت  : كاش مي دانستيد كه اين كرم كوچك ، بهترين را خواست . زيرا كه از خدا جز خدا نبايد خواست

هزارن سال است كه او مي تابد . روي دامن هستي مي تابد . وقتي ستاره اي  نيست چراغ كرم شب تاب روشن است و كسي نمي داند  كه اين همان چراغي است
كه روزي خدا آن را به كرم كوچكي بخشيد است.

چلچراغ شماره 39- عرفان نظر آهاري

پسر بچه اي بود كه اخلاق خوبي نداشت . پدرش جعبه اي  ميخ به او داد و گفت هر بار كه عصباني مي شوي بايد يك ميخ به ديوار بكوبي.
روز اول ،پسر بچه 37 ميخ به ديوار كوبيد . طي چند هفته بعد ، همان طور كه ياد مي گرفت چگونه عصبانيتش را كنترل كند ،تعداد ميخ هاي كوبيده شده
به ديوار كمتر مي شد . او فهميد كه كنترل عصبانيتش آسان تر از كوبيدن ميخ ها بر ديوار است ....
بالاخره روزي رسيد كه پسر بچه عصباني نمي شد .او اين مسئله را به پدرش گفت و پدر نيز پيشنهاد داد هر بار كه مي تواند عصبانيتش را كنترول كند،
يك از ميخ ها را از ديوار بيرون اورد .روزها گذشت و پسر بچه بالاخره توانست به پدرش بگويد كه تمام ميخ ها را از ديوار بيرون آورده است .
پدر دست پسر بچه را گرفت و به كنار ديوار برد و گفت .«پسرم! تو كار خوبي انجام دادي و توانسيت  بر خشم پيروز شوي. اما به سوراخ هاي ديوار نگاه كن .
ديوار مثل گذشته اش  نميشود . وقتي تو در هنگام عصبانيت  حرف هايي مي زني ، آن حرف ها هم چنين آثاري به جاي ميگذارند.
تو مي تواني  چاقويي در دل انساني فرو كني و آن را بيرون آوري. اما هزاران باز عذر خواهي هم فايده ندارد ؛ آن زخم سر جايش است . زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناك است