داستان درباره ی یک کوهنورد است که میخواست از بلند ترین کوه بالا برود. او پس از سالها

اماده سازی ، ماجراجویی خود را اغاز کرد و تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود.

شب ، بلندی های کوه را تماما در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمیدید . همانطور که از کوه بالا

می رفت چند قدم مانده بود به قله ی کوه که پایش لیز خورد و در حالی که به سرعت سقوط

میکرد از کوه پرت شد . در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش میدید و

احساس وحشتناک مکیده شدن به وسیله ی جاذبه او را در خود میگرفت .

همچنان سقوط میکرد و در ان لحظات ترس عظیم همه ی وجودش را فرا گرفته بود . فکر

 میکرد مرگ چه قدر به او نزدیک است ، ناگهان احساس کرد که طناب به دوره کمرش محکم

شد . بدنش میان اسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود و در این لحظه

چاره ای برایش نماند جز ان که فریاد بکشد : (( خدایا کمکم کن ))

ناگهان صدای پر طنینی که از اسمان شنیده می شد جواب داد : (( از من چه میخواهی ؟ ))

ــ ای خدا نجاتم بده ــ واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات بدهم؟

ــ البته که باور دارم ــ اگر باور داری طناب را که به کمرت بسته است پاره کن...!!!

یک لحظه سکوت.....

و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.

گروه نجات میگویند که روز بعد جسد یک کوهنورد یخ زده را پیدا کردند در حاليكه بدنش از یک

 طناب اویزان بود وبا دست هایش محکم طناب را گرفته بود ....

و كوهنورد فقط یک متر از زمین فاصله داشت .

  این داستان  از یکی از دوستان بود بنام آقای سینا که برا ی بنده حقیر پست کرده بودند منم حیفم امد که شما دوستانو  بی نصیب بزارم 

                                                ممنونم و سپاسگذارم از ایشون

 عجب صبري خدا دارد !

 اگر من جاي او بودم .
همان يك لحظه اول، كه اول ظلم را ميديدم از مخلوق بي وجدان
جهان را با همه زيبايي و زشتي، به روي يكدگر، ويرانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

 اگر من جاي او بودم
كه در همسايه صدها گرسنه
چند بزمي گرم عيش و نوش ميديدم
نخستين نعره مستانه را خاموش آن دم ، بر لب پيمانه ميكردم .

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم
كه مي ديدم يكي عريان و لرزان، ديگري پوشيده از صد جامه رنگين
زمين و آسمان را واژگون مستانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم
نه طاعت ميپذيرفتم
نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز كرده
پاره پاره در كف زاهد نمايان ، سبحه صد دانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

اگر من جاي او بودم
براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان
هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو، آواره و ديوانه ميكردم

عجب صبري خدا دارد !

 عجب صبري خدا دارد !
                                                                                 استاد معيني كرمانشاهي

    خدایا :

تمام دلتنگی هایم به واسطه ی تکرار نام تو به التیام می رسد ...

                تمام حرف های بی معنی ام با ذکر نام تو معنا می گیرد ...

                            تمام سیاهی شب هایم به عشق تو روشن می شود ...

خدایا :

تو تمام احساس دردی که زخمی و بی دفاع نمی توانم فریادش کنم ...

تو تمام ناگفته های بغض آلودی که با حسرت و اشک می گویمش ...

                                     تو و تنها تو پناه منی وقتی که نمی شود گفت ...

به نام تو می کوبند ،

                      می گویند ،

                                  نمی دانم نامت را چه بخوانم تا آسان تر ادایش کنم !

نمی دانم چگونه لابه کنم تا بدانی مجروحم

                              زخمی نا مهری ها و تبعیض ها

                                                     را به غیر تو چه بگویم ؟!

خدایا :

دستانم را به دستاویزت برسان

                               و از کینه خالی کن دلم را

                                                          که بسیار آزده اند مرا

  خدایا ...

                                      اگر تمام غوغای روز به آرامش شب ختم نمی شد ...

                                 اگر جنبش بهاران به خفتن پاییز راه نداشت ...

                            و کوچه باغ ها به انتهای باغ نمی رسید ...

                       اگر پایان یک روز ابری ، طلوع آفتابی دیگر نبود

                  اگر برای آرام کودک مامن آغوش مادر نبود ...

             اگر خروش چشمه به دریا نمی رسید ...

          خدایا و اگر تو نبودی ... اگر تو نبودی چه می شد؟

               خدایا اگر می خواستی هیچ کدام نبود

                                                             خدایا اگر می خواستی ...